14 Ιουνίου 1987 : Δε θα πούμε τα στερεότυπα. Δε θα σας θυμίσουμε τις μέρες εκείνες με πράγματα που ήδη ξέρετε...
Οι εικόνες και οι στιγμές που μπορεί ο καθένας να βρει στο διαδίκτυο, ακόμα κι αγέννητος να ήταν, είναι συγκλονιστικές...
Ούτε οι Europe μπορούσαν να φανταστούν τι θα ήταν, είναι και θα είναι το Final Countdown για τους Έλληνες...
Το καλύτερο θα είναι - και θα το κάνουμε κάποια στιγμή - να μαζέψουμε προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων για το πως πέρασαν εκείνες τις μέρες και τις ώρες του μαγικού 1987....Στιγμές απλών ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους, άλλοι με πυτζάμες, άλλοι με φανέλες, άλλοι με σημαίες...
Νιώθω πως εκείνες οι στιγμές ήταν οι πιο αγνές απ' ότι επακολούθησε...Σε πανηγυρισμούς...Σε επόμενες επιτυχίες συλλογικές ή π.χ στο Euro 2004 κάπου το χάσαμε...Κάπου διαγωνίζονταν ο ένας τον άλλον στα πανηγύρια και σε συνθήματα με...κάθε είδους υπονοούμενο...
Αν ψάξετε στα συνθήματα που ακούγονταν στο ΣΕΦ εκείνες τις μέρες, ανάθεμά με αν θα βρείτε το 1/10 των όσων ακούγονται σήμερα...Άλλες εποχές...
Αυτό που έκανε το 1987 είναι να μας συνδέσει σε απίστευτο και ανερμήνευτο βαθμό με την Εθνική ομάδα μπάσκετ...
Από τότε και κάθε καλοκαίρι ακούγαμε τη λέξη Εθνική ομάδα και δε ρωτούσαμε ποια Εθνική...
Βεβαίως και προς αποκατάσταση αδικιών η Εθνική ομάδα μπάσκετ μπορεί να είναι η Επίσημη Αγαπημένη μας, αλλά εξίσου σοβαρή και ιστορική ομάδα και μάλιστα η καλύτερη σε επίπεδο Ολυμπιάδας είναι η Εθνική ομάδα Πόλο που μας κράτησε τόσα χρόνια και συνεχίζει την μεγάλη παράδοση και στους άντρες και στις γυναίκες....
Δε ξέρω πόσοι μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει Εθνική μπάσκετ για τη γενιά μας....
Να περιμένεις κάθε καλοκαίρι τις κλήσεις του Πολίτη, του Κιουμουρτζόγλου, του Μάκη, του Γιαννάκη, του Πετρόπουλου, του Ιωαννίδη, του Γιαννάκη και πάλι, του Καζλάουσκας, του Ζούρου, του Τρινκιέρι και τώρα του Φώτη Κατσικάρη...
Η ιδιαίτερη σύνδεση με την Εθνική ομάδα έγινε εκείνες τις μέρες, συνεχίστηκε και δε σταμάτησε ποτέ και ούτε θα σταματήσει...
Ο καθένας έχει να πει μια ιστορία για τις μέρες εκείνες. Απ' όσους κυνηγούσαν μέσα στον καύσωνα ένα εισιτήριο, από τις λιποθυμίες, από τα αυτόγραφα, από το τάβλι του Γκάλη και τις βόλτες με τον Φασούλα, από τις βουτιές του Γιαννάκη στο παρκέ και τις αγκωνιές του Τσατσένκο μέχρι την ψυχραιμία των Καμπούρη-Ανδρίτσου, τις περιγραφές του Φίλιππα Συρίγου και τα αλησμόνητα ρεπορτάζ του Βασίλη Σκουντή και του Κώστα Καπάνταη με τα τεράστια μικρόφωνα της εποχής, την εκπομπή του Χάρη Αλευρόπουλου μετά τον τελικό, ακόμα-ακόμα και το σίριαλ "Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα" που προβλήθηκε εκείνο το βράδυ μετά τα πανηγύρια...Για όσους ρετρό-τύπους θυμούνται...
Τα παιδιά του 1987 ας μην ανησυχούν...Η επιτυχία τους δεν έσκασε σαν φωτοβολίδα και χάθηκε...Συνεχίστηκε και μπήκε στο αίμα του Έλληνα για τα καλά....
Οι ίδιοι το ξέρουν πολύ καλά...Παρέδωσαν τότε τη σκυτάλη σε παιδιά όπως ο Σιγάλας, ο Αλβέρτης, ο Οικονόμου, ο Κακιούζης. Ακολούθησε η γενιά του Παπαλουκά, του Διαμαντίδη, του Σπανούλη, του Ζήση, του Φώτση, του Μπουρούση. Πήγε στον Καλάθη, τον Κουφό, τον Σλούκα, τον Παπανικολάου, τον Πρίντεζη...
Και τώρα την κρατάνε γερά παιδιά όπως ο Αντετοκούμπο, ο Χαραλαμπόπουλος, ο Παπαπέτρου, ο Παπαγιάννης...
Μπάσκετ δηλαδή όπως ναυτιλία που είπε και ένας σπουδαίος προπονητής...
Μπάσκετ εξαγώγιμο προϊόν...Με τις καλές και τις κακές του στιγμές...Αλλά με διάρκεια...Φαινόμενο το Ελληνικό μπάσκετ
Που να ήξεραν οι ξένοι με...ποιους έμπλεξαν από το 1987 και μετά... Που να ήξεραν οι πρόεδροι πόσο θα ξηλωθούν για να φέρνουν παικταράδες στη χώρα μας...
Να ναι καλά τα παιδιά του 1987 και πριν απ' αυτά οι άλλοι υπηρέτες του αθλήματος όπως ο Ματθαίου, ο Μουρούζης, ο Πεταλίδης, ο Αμερικάνος, ο Τρόντζος, ο Γκούμας, ο Κολοκυθάς, ο Κορωναίος, ο Κοκολάκης, ο Καστρινάκης, ο Παπαγεωργίου, ο Ροδόπουλος, ο Ντουξάιρ, ο Γιατζόγλου και πολλοί άλλοι...
Να ναι καλά γιατί ομόρφυναν τη ζωή μας και έβαλαν στο μυαλό και τη καρδιά μας μια όμορφη εξάρτηση...Αυτήν με την Επίσημη Αγαπημένη...
Takisbasket