Λες και θα μας πεις κάτι καινούριο...Ναι θα σας πω αυτά που δε τολμά κανείς να γράψει στα ΜΜΕ. Αρκετά ΜΜΕ επιθυμούν να...χαϊδεύουν τον πελάτη-αναγνώστη και κυρίως να επικροτούν τη γκρίνια. Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Ένα χαρακτηριστικό που συνοδεύει αρκετούς Έλληνες οπαδούς. Και τους συνοδεύει καιρό τώρα. Και σε καλές οικονομικές περιόδους και σε κακές οικονομικές περιόδους. Και όταν μια ομάδα πάει καλά και όταν μια ομάδα πάει άσχημα. Ο γκρινιάρης, ξερόλας Ελληνάρας είναι πάντα εκεί. Δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά...Και κολλάει σε κάθε άθλημα...
Για όσους υπομονετικούς απ' εσάς έχετε πάει σε κάποια καφετέρια, κάποιο χώρο που έχει αγώνα είτε γήπεδο είτε σπίτι φιλικό, θα έχετε συναντήσει τον κλασικό τύπο γκρινιάρη που του φταίνε όλα. Εγώ προσωπικά μπορώ να κάνω μια λίστα με περιστατικά από γκρινιάρηδες τύπους. Όλων των αποχρώσεων οπαδικά.
Γιατί όμως υπάρχει ο γκρινιάρης; Εδώ κανονικά θα πρέπει να ζητήσουμε τη βοήθεια ψυχολόγου να μας εξηγήσει ορισμένα πράγματα. Πολλά ξεκινάνε από την προσωπικότητα του άλλου. Πάμε να δούμε μερικούς τύπους γκρινιάρηδων (Αν αναγνωρίσετε κάποιον στον εαυτό σας, πρόβλημα σας. Αλλάξτε) :
1)Αν δε μπορεί να αντιληφθεί πολλά που γίνονται στο γήπεδο. Γι' αυτό φωνάζει, γκρινιάζει, δε κάθεται στα αυγά του. Χωρίς αθλητική αντίληψη τακτικής και οργάνωσης μέσα στο γήπεδο.
2)Ο κλασικός τεμπέλης και στη δουλειά του. Βαριέται να κουνήσει το χέρι του, αλλά απαιτεί από τους παίκτες στο ποδόσφαιρο να μην ΚΑΝΟΥΝ ΠΟΤΕ ΛΑΘΟΣ ΠΑΣΑ, ΝΑ ΕΥΣΤΟΧΟΥΝ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΤ Α ΤΕΤ και στο ΜΠΑΣΚΕΤ ΝΑ ΒΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑΘΙΑ. Τεμπέλης-γκρινιάρης,
3)Ο κομπλεξικός τύπος. Ο τύπος που κανονικά απεχθάνεται το μπάσκετ. Δε μπορεί να διανοηθεί πως ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης, ο Αντετοκούμπο, ο Πρίντεζης, ο Μπουρούσης πέτυχαν, έκαναν και κάνουν διεθνή καριέρα και έχουν σπουδαίο όνομα, ενώ ο ίδιος απέτυχε στη ζωή του επειδή είναι μίζερος. Και έτσι από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα τους "λούζει" κανονικά...
4)Ο οπαδός που πάει με λάθος προσδοκίες να δει αγώνα. Η ομάδα του π.χ είναι νέα, με νέο προπονητή και νέους παίκτες. Θέλει χρόνο για να δέσει και να παρουσιάσει όμορφο θέαμα. Αυτός όμως εκεί. Πάει και θέλει η ομάδα του να βάζει 30 πόντους ή 5 γκολ. Ονειροβατεί επειδή αγνοεί πόσο σημαντική είναι η υπομονή και ο χρόνος στον αθλητισμό.
5)Ο ξερόλας. Εκεί σηκώνεις τα χέρια ψηλά...Μαζί σου και η επιστήμη. Ο οπαδός που το παίζει κάτι μεταξύ Φιλ Τζάκσον και Πατ Ράιλι ή Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και Μαρτσέλο Λίπι και κάθε δευτερόλεπτο απαιτεί ο προπονητής της ομάδας του να κάνει αυτό που ο ίδιος σκέφτηκε στην καφετέρια. Αλλιώς δε κάνει σύμφωνα με τη δική του λογική...Φυσικά δε τολμά κανείς να του πει "Δεν είσαι έξυπνος ρε φίλε. Αν ήσουν έξυπνος γιατί δεν έγινες Ομπράντοβιτς, Ιτούδης, Σφαιρόπουλος, Ρεχάγκελ κλπ.... Νομίζεις ότι είσαι έξυπνος. Δεν έχεις καμία αυτογνωσία"
6)Ο αγχωμένος. Από το πρώτο δευτερόλεπτο τρώει τα νύχια του, βρίζει, φωνάζει. Πρέπει το ματς να πάει 30 πόντους και να παίζει πάντα στην ομάδα του ο Τζόρνταν με τον Σακίλ ή να κερδίζει 5-0 και να παίζει ο Ρονάλντο με τον Εμπαπέ για να νιώθει κάπως ασφαλής. Φυσικά δε σκέφτεται πως υπάρχει και αντίπαλος και αρκετές φορές καλός αντίπαλος. Δε παίζει μόνη της η ομάδα. Στο τέλος η ομάδα του θα έχει κερδίσει αλλά αυτός θα γυρίσει σπίτι με ταχυκαρδίες από το άγχος και τα νεύρα...
Δε ξέρω πόσους ακόμα τύπους πρέπει να πετύχω για να τους γράψω. Μπορεί να γελάτε, αλλά τα πράγματα είναι σοβαρά. Γιατί από τέτοιες μάζες έχουν φύγει προπονητές που θα μπορούσαν να κάνουν έργο. Τέτοιες μάζες σε αγανακτούν και θες να φύγεις από το μαγαζί ή το γήπεδο. Ο καθένας κουβαλάει τα ψυχολογικά του στο γήπεδο και τη καφετέρια. Και άντε λες, τι να κάνω χώρος που συγκεντρώνονται πολλοί είναι, δε μπορώ να το αποφύγω. Αυτό Οκ. Αλλά το να επιβάλλουν τη θέλησή τους, τη στρεβλή θέλησή τους τέτοιοι γκρινιάρηδες και να οδηγούν διοικήσεις σε διώξιμο παικτών ή προπονητών είναι άσχημο και άρρωστο.
Οι γκρινιάρηδες, να ξέρετε ένα πράγμα. Δε χαίρονται στο τέλος τη νίκη της ομάδας τους. Δύο περιστατικά θα σας πω. Ένας Ολυμπιακός έβλεπε δίπλα μου το ΠΑΟ-ΟΣΦΠ πριν 2 χρόνια στο ΟΑΚΑ. Δεν είχε αφήσει ήσυχο τον Σπανούλη σ' όλο τον αγώνα. Κι όμως ο Βασίλης είχε κάνει σούπερ ματς στο ΟΑΚΑ και έδωσε και την άνετη νίκη στον Ολυμπιακό. Ο οπαδός ούτε που χάρηκε για τη νίκη της ομάδας του. Μίζερος.
Ένας Παναθηναϊκός πάλι κλασικός γκρινιάρης, έβλεπε μπάλα. Ο συγκεκριμένος γκρινιάζει ακόμα κι αν οι προβολείς έχουν φως...Το ματς ήρθε νωρίς από το πρώτο ημίχρονο 3-0 στη Λεωφόρο. Έπρεπε να τον βλέπατε...Δυστυχισμένος ήταν που δεν είχε να γκρινιάξει....Ακόμα και το παιδί στο μαγαζί μου το έχει πει. Δεν αντέχονται ρε φίλε αυτοί οι γκρινιάρηδες. Μου έρχεται να τους πετάξω από το μαγαζί έξω. Ούτε η πεθερά μου να ήτανε....
Το σοβαρό όμως είναι πως πολλά ΜΜΕ τους γουστάρουν. Τέτοιοι γκρινιάρηδες γεμίζουν τα sms των ραδιοφώνων και τα σχόλια των site. Ίσως και κάποιοι δημοσιογράφοι να επιδιώκουν να μοιράζουν γκρίνια και μιζέρια.
Θέλω να ελπίζω πως τον επόμενο καιρό θα επικρατήσει ένα κίνημα φιλάθλων που θα είναι κατά των γκρινιάρηδων. Άλλωστε αυτοί που γκρινιάζουν ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΛΗ ΜΠΑΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΛΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ. Γιατί δε χαίρονται τίποτα.
Takisbasket
ΥΓ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα πρώτα χρόνια του blog. Δε νομίζω να έχει αλλάξει κάτι στη νοοτροπία όλων των παραπάνω. Βεβαίως λόγω της πανδημίας, τα γήπεδα δε είναι ανοιχτά στο κοινό. Οπότε η γκρίνια των παραπάνω θα μείνει στα σπίτια τους.