Νομίζατε πως δε θα γράψω άρθρο για την Εθνική; Εδώ είμαι. Άλλωστε, όπως είχα μάθει, στην αρθρογραφία (άλλωστε δεν είμαστε δημοσιογράφοι, bloggers είμαστε) πρέπει να αφήνεις να περνάει λίγος χρόνος από τα γεγονότα και μετά ψύχραιμα να γράφεις.
Ο τίτλος βγάζει το δικό μου feeling που λένε και στο χωριό μου. "Μόνοι τους στο Σεράγεβο". Έτσι αισθάνθηκα το τιμ της Εθνικής στο Σεράγεβο αυτές τις μέρες που βρέθηκαν στη φούσκα. Χωρίς να περιμένει η πλειοψηφία του φίλαθλου κόσμου με χαρά και προσμονή να δει την Εθνική (σε μια περίοδο που λόγω πανδημίας στερηθήκαμε τα αθλητικά γεγονότα). Χωρίς ιδιαίτερη προβολή από τα ΜΜΕ, τους περίμεναν αρκετοί στη στραβή και στο ματς με τη Λετονία ξεκίνησε το πάρτυ. Μόνο που πλέον αγγίζει τα όρια της εμπάθειας η κριτική προς τον Σκουρτόπουλο που στα προκριματικά έχει 14-2 και οδηγεί την Εθνική με δύσκολες συνθήκες, πρώτα στο Μουντομπάσκετ και πλέον στο Ευρωμπάσκετ. Με απουσίες, με σύνθεση ανάγκης καμιά φορά, με καλή συνεννόηση με τις δύο ομάδες της Ευρωλίγκα (αν μπορέσει να έχει κάποιον ή κάποιους παίκτες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού), με εμπιστοσύνη στα παιδιά της Α1 που πολλοί "ελιτιστές" Έλληνες φίλαθλοι τα έχουν απαξιώσει με ατάκες "δε κάνει ο ένας, δε κάνει ο άλλος" και κυρίως με λίγο χρόνο να συνθέσει μια ομάδα από παίκτες που λίγοι απ' αυτούς έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ομάδες τους (άλλη ιστορία αυτή με την υποτιθέμενη μείωση των ξένων που δεν έγινε πράξη). Την ίδια στιγμή που η Σερβία έχασε από την Ελβετία(!!!), η Λιθουανία από τη Δανία(!!!) και η Ισπανία εντός ισπανικού εδάφους από το Ισραήλ. Και φυσικά μένοντας σταθερά και ΣΩΣΤΑ στην πολιτική της Εθνικής να μην έχει νατουραλιζέ Αμερικανούς.
Στο διάστημα αυτό παρατήρησα αρκετούς - θα μου πεις έτσι είναι ο φίλαθλος, πηγαίνει βάσει αποτελέσματος - σα να βγάζουν απέχθεια για την Εθνική. Και αναρωτιέμαι. Ποιοι διαμόρφωσαν μια μεγάλη γενιά φιλάθλων να εξαρτάται η αγάπη της για μια ομάδα από τη νίκη ή την ήττα; Ποιοι μεγάλωσαν γενιές φιλάθλων με ατάκες όπως "ντροπή" και "ξεφτίλα" στις ήττες και "θρίαμβος", "μεγαλειώδης" στις νίκες; Ποιοι περιμένουν να βγάλει τους κληθέντες στην Εθνική ο Σκουρτόπουλος για να του κάνουν κριτική για όσους δεν κάλεσε; Ένας προπονητής που τουλάχιστον στα παράθυρα έχει διευρύνει τη δεξαμενή και πλέον αγγίζουμε τους 40 παίκτες που έχουν αγωνιστεί από το 2017 έως σήμερα. Υπήρχε κόσμος που ήθελε να αποτύχει η Εθνική και στα προηγούμενα και στα τωρινά παράθυρα; Δε θέλω να το πιστεύω...Υπήρχαν άτομα που χρεώνουν στο Σκουρτόπουλο και στους παίκτες όλες τις παθογένειες του Ελληνικού μπάσκετ; Υπάρχει κόσμος που χρησιμοποιεί την κριτική στην Εθνική αναλόγως των οπαδικών προτιμήσεων; Αυτά είναι στη σφαίρα της φαντασίας, νομίζω...Μόνο στο δικό μου ανόητο μυαλό τριγυρνούν. Εγώ ο...ανόητος.
Ξέρω ότι κυκλοφορεί αρκετός κόσμος έξω που δεν εκτιμά τον Έλληνα καλαθοσφαιριστή και που περιμένει πως και πως η ομάδα του να αποκτήσει τον τάδε Αμερικανό ή τον άλλον Αμερικανό, καθώς "οι δικοί μας δεν κάνουν"... Εδώ ο Γιάννης είναι MVP του ΝΒΑ και κάποιοι ακόμα δε μπορούν να το χωνέψουν.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Είναι η έλλειψη επιτυχιών της Εθνικής; Είναι τα προβλήματα του Ελληνικού μπάσκετ; Μπορεί όλα αυτά. Μπορεί κι άλλα. Κανένα από τα παραπάνω δε δικαιολογεί τέτοιες συμπεριφορές. Άλλο κάνω κριτική στην Εθνική γιατί την αγαπώ, την εμπιστεύομαι και βλέπω ότι, ενώ μπορεί, δεν αποδίδει εντός γηπέδου και άλλο η εύκολη απαξίωση. Εγώ έχω μάθει να αγαπώ αυτή την ομάδα, να πικραίνομαι όταν χάνει, αλλά όχι να κράζω. Να χαίρομαι πολύ πολύ για τις επιτυχίες της. Μ' αυτήν μεγάλωσα άλλωστε.
Κάτι τελευταίο. Όταν η Εθνική χάνει, σε μεγάλα και καταξιωμένα αθλητικά site τα μηνύματα που μαζεύονται είναι 300, 400 και συνολικά σε όλα τα site μπορεί να φτάνουν στα 1000. Όταν κερδίζει, προσπαθώ με το ζόρι να μαζέψω 100 μηνύματα απ' όλα τα site. Αυτό πως εξηγείται; Γιατί η αρνητική είδηση συγκεντρώνει τόση δημοφιλία και είναι όλοι έτοιμοι στο κράξιμο; Γιατί στην ευχάριστη είδηση δε γράφουν τόσοι; Πως διαμορφώθηκε μια τέτοια γενιά φιλάθλων έτσι;
Η Εθνική θα είναι στο Ευρωμπάσκετ του 2022. Το καλοκαίρι έρχεται το Προολυμπιακό. Μακάρι να επιβεβαιωθούν αυτά που γράφονται για τον Βασίλη Σπανούλη, το Νίκο Ζήση και τον Γιάννη Μπουρούση. Για ένα last dance. Μέχρι τον Μάρτιο στην Ελληνική Ομοσπονδία θα έχουν γίνει εκλογές. Η νέα διοίκηση θα πρέπει να έχει ως ένα από τα πρώτα μελήματά της την Εθνική ομάδα. Το τι θα κάνει όμως η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίκτες είναι δικό τους θέμα. Από την άλλη πριν κρίνουμε πράξεις των άλλων, ας κοιτάξουμε τι κάνουμε εμείς για την Εθνική ως φίλαθλοι, ως άνθρωποι που μεγαλώσαμε με το μπάσκετ και ΑΠΟ το μπάσκετ. Η Εθνική δεν είναι το επιδόρπιο του μπάσκετ. Είναι το κυρίως μενού. Όσο και να σας συναρπάζουν οι σύλλογοί σας, η Εθνική μας έκανε να αγαπήσουμε το μπάσκετ. Γι' αυτό και την αγαπήσαμε και εμείς. Η Εθνική δεν είναι η ευκαιρία να κράξει εύκολα κάποιος. Μακριά οι κράζοντες από την Εθνική. Οι ίδιοι, αν τους κράξεις την ομάδα τους, τον σύλλογό τους, θα πέσουν να σε φάνε...
Μπράβο στα παιδιά και το τεχνικό τιμ για την πρόκριση στο Σεράγεβο. Ένα ιδιαίτερο μπράβο στον Γιάννη Αθηναίου. Όχι για τα τρίποντα, αλλά για τις δηλώσεις του στη συνέντευξη τύπου. Και στον Θανάση Σκουρτόπουλο για την εμπιστοσύνη που έδειξε στους παίκτες του.
Τον Φλεβάρη θα δούμε και νέα παιδιά στην Εθνική που διψούνε για μπάσκετ. Ευτυχώς υπάρχουν προπονητές στην Ελλάδα που εμπιστεύονται τα νέα παιδιά.
Και τέλος όσοι κράζουν τα παράθυρα της FIBA, ας ψάξουν λίγο πόσο καλό έκανε η παρουσία στην Εθνική στα περισσότερα - αν όχι σε όλα - παιδιά που κλήθηκαν σε σχέση με την εξέλιξη της καριέρας τους.