Γράφει ο Takis
Και πάλι κοντά στην Εθνική. Για μια ακόμα φορά βρεθήκαμε κοντά στην Επίσημη Αγαπημένη. Και είμαι σίγουρος πως και άλλα παιδιά από επαρχία ταξίδεψαν όπως και τα προηγούμενα χρόνια για να δούνε από κοντά την Εθνική. Αν οι αρθρογράφοι των μεγάλων site ήθελαν να ασχοληθούν με θετικές ειδήσεις για την Εθνική, θα μπορούσαν να ασχοληθούν μ' αυτό το καλό κομμάτι της υπόθεσης. Απ' ότι φαίνεται όμως τους απασχολεί πιο πολύ μια ανόητη μειοψηφία που γράφει μπούρδες για τον Γιάννη και την Εθνική. Άτομα που ασχολούνται 20 μέρες το χρόνο με την Εθνική και αυτές τις 20 μέρες μόνο γκρινιάζουν. Μόνο ο Νίκος Παπαδογιάννης στο gazzetta έχει ασχοληθεί με παιδιά που ταξίδεψαν από επαρχία για να δούνε την Εθνική και έχει γράψει έναν καλό λόγο.
Πήγαμε για να δούμε την Εθνική στο φιλικό τουρνουά Ακρόπολις όχι για να κερδίσει αλλά για να προετοιμαστεί. Ίσως το φετινό τουρνουά Ακρόπολις έκανε πολύ καλό αγωνιστικό σε σχέση με τα προηγούμενα. Ήταν ματς προετοιμασίας. Όπως μετά τις νίκες επί Σλοβενίας, έτσι και τώρα με τις ήττες από Σερβία και Ιταλία δεν πρέπει να λέμε τίποτα. Αφού έχουμε αποδείξει περίτρανα ότι δε ξέρουμε να βγάζουμε συμπεράσματα από τα φιλικά. Πως σας φαίνεται που όταν η πλειοψηφία έβλεπε μαύρα τα πράγματα (π.χ 1994, 2005, 2009), η Εθνική διακρίθηκε και όταν η πλειοψηφία τα έβλεπε σούπερ (2003, 2015 σούπερ ρόστερ κλπ.) η Εθνική δεν πέτυχε τίποτα;
Για την υπόθεση Γιάννη δεν θα πούμε πολλά. Απλά γιατί εμείς δηλώνουμε αυτό που τα περισσότερα ΜΜΕ αποφεύγουν να το παραδεχτούν. Ότι είναι πολύ δύσκολα διαχειρισίμη η υπόθεση Γιάννη. Και επίσης θα παραδεχτούμε πως τα ΜΜΕ περίμεναν στην άκρη τον Δημήτρη Ιτούδη όποια απόφαση ή κίνηση και να έκανε στην υπόθεση Γιάννη. Είτε επιεικής είτε αυστηρή. Είτε διπλωματική είτε απότομη. Ας έρθει ένας έξυπνος αθλητικογράφος να μας πει τι έπρεπε να κάνουμε με την υπόθεση Γιάννη. Κανείς δε ξέρει το σωστό. Τα μόνο σίγουρα είναι πως ο Γιάννης όντως έχει θέμα με το γόνατο και ότι θα ήθελε πολύ να παίξει με την Εθνική. Και εμείς τον στηρίζουμε και τον περιμένουμε του χρόνου.
Αλλά η Εθνική συνεχίζει. Και δεν είναι κανόνας ότι αν είχαμε τον Γιάννη θα διακρινόμασταν. Ή τώρα θα αποτύχουμε. Τα FIBA tournaments έχουν αποδείξει - σε όσους τα μελετάνε και διδάσκονται από την ιστορία - πως δεν έχουν λογική. Επίσης, η ιστορία έχει αποδείξει πως όταν η Εθνική κλήθηκε να στηριχτεί σε νέα παιδιά (π.χ όπως σήμερα ο Λούντζης, ο Μωραϊτης, ο Ρογκαβόπουλος, ο Χατζηδάκης) κανείς δεν την πίστευε. Να θυμίσω πως το 1985 πολλοί αντιμετώπιζαν με άσχημο τρόπο την ανανέωση του Κώστα Πολίτη. Το ίδιο και το 2004 τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Όπως λένε τώρα "που πάμε χωρίς Καλάθη, Σλούκα, Ντόρσει, Γιάννη", έλεγαν τότε "που πάμε χωρίς Χατζή, Σιγάλα, Κόμματο, Οικονόμου, Ρεντζιά, Τσακαλίδη". Άσουτος ο Διαμαντίδης, λούζερ ο Παπαλουκάς, ο Σπανούλης παίζει με μέσο λόγω Γιαννάκη, άπειροι οι Ζήσης, Μπουρούσης, Βασιλόπουλος. Τα ίδια δε λένε τώρα;
Δε ξέρω τι θα κάνει η Εθνική. Πάντως αυτά τα παιδιά, ο Λούντζης, ο Μωραϊτης, ο Τολιόπουλος, ο Λάρι, ο Μποχωρίδης, ο Ρογκα, οι 3 Παπ, ο Ντίνος, ο Χατζηδάκης (που τον Φλεβάρη νίκησε κατά κράτος τον Μιλουτίνοφ αλλά το ξεχνάνε αρκετοί), ο Τσαλμπούρης, ο Θανάσης, ο Γουόκαπ μαζί με τα νέα παιδιά, τον Μαντζούκα, τον Ζούγρη, τον Φλιώνη, τον Καλαϊτζάκη, τον Χουγκάζ, τον Σαμοντούροβ, τον Αβδάλα, αυτοί θα στηρίξουν την Εθνική τα επόμενα χρόνια.
Εμείς τους περιβάλλουμε με εμπιστοσύνη. Και περιμένουμε τη στιγμή που θα διαψεύσουν όσους λοιδορούν τον Έλληνα καλαθοσφαιριστή. Όσο για τα επικοινωνιακά και για το θέμα του Γιάννη και για άλλους, εμείς που αγαπάμε την Εθνική δε τα χρειαζόμαστε. Τα επικοινωνιακά τρικ τα χρειάζονται άτομα που ασχολούνται 20 μέρες το χρόνο με την Εθνική με πρασινοκόκκινοκίτρινομαυρα γυαλιά και τις 20 μέρες το μόνο που ξέρουν είναι να γκρινιάζουν. Αυτούς δεν τους έχει ανάγκη η Εθνική. Καλύτερα τις μέρες του Μουντομπάσκετ ας κάτσουν να δούνε καμιά ταινία και μη μας ζαλίζουν.
Τέλος, στο αγωνιστικό θέμα, άμυνα κι Άγιος ο Θεός. Δε με νοιάζουν τα σουτ. Μπορώ να κατεβάσω τον αντίπαλο στους 60 πόντους κι ας είμαι άστοχος; Σκληρή άμυνα, παγίδες, άμυνα στα όρια του φάουλ και θα πάμε καλά. Δε με νοιάζει αν λέγεται αναχρονιστικό μπάσκετ. Αν παίξεις δυνατή άμυνα, άσε τον αντίπαλο να εκνευριστεί. Εσύ να κάνεις τη δουλειά σου. Τέλος.
ΥΓ. Σε μια Εθνική που έχει παίξει ο Παναγιώτης Γιαννάκης με ένα χιαστό για χρόνια, ο Νίκος Ζήσης που είναι general manager, που ο Νάσος Γαλακτερός έχει πει την ατακάρα "Η φανέλα της Εθνικής νοικιάζει τους παίκτες", που ο Δημήτρης Μαυροειδής έχει πει πως είναι τιμή να είσαι στην Εθνική είτε παίζεις 40 λεπτά είτε καθόλου, ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΟΥΝΑΣ ΤΗΝ ΠΕΤΣΕΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ. Εμείς βλέπουμε τη φανέλα της Εθνικής και θέλουμε να κάτσουμε στον πάγκο για 5 λεπτά να νοιώσουμε μέλη της. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ. ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;