Γράφει ο Takis87
Οι τελικοί της Basket League ολοκληρώθηκαν. Η σεζόν για τους συλλόγους ολοκληρώθηκε. Μεγάλος πρωταγωνιστής και κυρίαρχος όλων ο Παναθηναϊκός με την κατάκτηση της Ευρώπης και της Ελλάδος. Και μάλιστα με ανατροπές. Τόσο με τη Μακάμπι όσο και με τον Ολυμπιακό. Ο δε Ολυμπιακός εμφανίστηκε μαχητικός, πάλεψε και στο Final-4 και στο Πρωτάθλημα. Το συμπέρασμα; Έχουμε στον πλανήτη που λέγεται Ελληνικό μπάσκετ δύο σπουδαίες ομάδες. Πάμε τώρα στο επόμενο βήμα...
Εθνική. Η ένταση των τελικών δημιούργησε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Τελικοί είναι. Ένταση υπάρχει. Αγωνία, πίεση. Τώρα όμως την επόμενη μέρα είναι καιρός να τα αφήσουμε όλα πίσω μας και να κοιτάξουμε την Εθνική. Υπήρξε ένταση; Ναι. Και ποιος δεν έχει βιώσει στιγμές έντασης στη δουλειά του όταν συγχρωτίζεται με άλλους ανθρώπους.
Απευθύνομαι στους 2 μεγάλους πρωταγωνιστές της χθεσινής βραδιάς. Τους 2 αρχηγούς που έκαναν τεράστια εμφάνιση. Κώστας Σλούκας και Κώστας Παπανικολάου. Τους βλέπετε και στη φωτογραφία από το site της FIBA από τη κοινή τους συμπόρευση στην Εθνική σε πολλά μετερίζια. Από παλιά. Από τη Ρόδο και τη Νέα Ζηλανδία. Είστε δύο σπουδαίοι παίκτες και σπουδαίοι αρχηγοί. Εμπνέετε τα νέα παιδιά στο μπάσκετ. Φέτος έχουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες που είναι μια μεγάλη ευκαιρία. Ανήκετε σε μια γενιά αδικημένη στο θέμα της Εθνικής που πλήρωσε ίσως λάθη - όχι δικά σας. Σας ευχαριστούμε που τα καλοκαίρια αυτά ήσασταν στην Εθνική ομάδα. Φέτος σας καλώ να αφήσετε πίσω την ένταση των τελικών. Και οι δύο έχετε μεγάλες Συλλογικές διακρίσεις με κούπες ατελείωτες. Ήρθε η ώρα να δοξαστείτε και με την Εθνική μέσω των Ολυμπιακών Αγώνων. Μια δουλειά που ξεκινήσατε παρέα στη Ρόδο, τότε το 2009. Όπως ο Νικ, ο Παναγιώτης, ο Δημήτρης, ο Βασίλης, ο Θοδωρής και όλα τα παιδιά από το 1987 και μετά.
Η Εθνική μας είναι η "Επίσημη Αγαπημένη". Από κει ξεκίνησαν όλα. Τίποτα δεν θα ήταν ίδιο χωρίς την Εθνική.