Θα έρθουν; Δε θα έρθουν; Άντε πάλι η ίδια ιστορία κάθε καλοκαίρι. Μαράζι το έχω να έρθουν όλοι μια φορά και να πάμε για μια διάκριση για την Εθνική. Όπως εσείς έχετε τις ομάδες σας (τους συλλόγους σας) και θέλετε να διακριθούν και τις υποστηρίζετε με πάθος και αν σας τις θίξουν εκνευρίζεστε, έτσι και εγώ έχω ως ομάδα μου την Εθνική και θέλω να διακριθεί. Τι να κάνω όμως; Να βγω και φωνάζω γιατί κάποιοι δεν θα έρθουν φέτος να ενισχύσουν την προσπάθεια της Εθνικής;
Ή να περιμένω τα ρεπορτάζ, άλλα πιο ξεκάθαρα, άλλα με υπονοούμενα ότι μάλλον δεν θα έρθει ο ένας ή δεν θα έρθει ο άλλος; Φυσικά δεν φταίνε οι αρθρογράφοι και οι ρεπόρτερ για το αν ένας παίκτης δε θέλει να έρθει στην Εθνική επειδή νομίζει ότι πρέπει να παίζει πολύ ή επειδή έχει προηγούμενα με τον έναν ή με τον άλλον.
Ωραία. Ας έρθουν όποιοι θέλουν. Να μείνουμε ξανά χωρίς διάκριση και μετά θα λέμε τι φταίει. Το ξερό μας το κεφάλι φταίει. Που δεν βάζουμε τον εγωισμό μας από κάτω φταίει. Για την μεγαλύτερη ομάδα που έκανε το μπάσκετ Εθνικό άθλημα. Γιατί αν δεν ήταν η Εθνική ούτε Άμπου Ντάμπι θα είχαμε ούτε Βερολίνο. Και τους περιβόητους τελικούς και τους φετινούς και τους περυσινούς θα τους έβλεπαν 2000 άτομα...Και πολλούς λέω...
Δε θέλω να γράψω ονόματα παικτών. Ένα θα πω. Όποιος δε θέλει, κρίνεται. Εμείς μεγαλώσαμε με την Εθνική από το 1986. Έχουμε άλλη νοοτροπία. Καλοί οι σύλλογοι, αλλά εμείς αλλιώς μάθαμε.
Οι εγωισμοί δε χωράνε πλέον. Έχουμε τον όμιλο στην Κύπρο. Ας μαζευτούμε όλοι μαζί. Βάλτε στην άκρη τα πάντα και δηλώστε το παρόν στην Εθνική.