Γράφει ο Takisbasket
Πριν καιρό είχαμε γράψει κάτι συμβολικό. Πως ό,τι μένει κλειστό κάποια στιγμή μπαγιατεύει, μουχλιάζει, χαλάει. Λόγω έλλειψης αέρα δεν ανανεώνεται. Παρακμάζει. Ο καθένας ας καταλάβει ό,τι θέλει. Αρκετοί φίλοι μου γνωρίζοντας την ενασχόληση μου με το χώρο του μπάσκετ που αναφέρουν συχνά πόσο τους λείπουν οι παλιές διοργανώσεις Πρωταθλητριών, Κυπελλούχων, Κόρατς. Τελικά ό,τι είναι παλιό δεν είναι ντε και καλά παρωχημένο. Και ό,τι είναι νέο δεν είναι ντε και καλά μοντέρνο και εκσυγχρονιστικό. Αν βαφτίζουμε ό,τι γίνεται στο βωμό του χρήματος μοντέρνο, άστα να πάνε...
Τελικά διαπιστώνουμε πόσο "κακό" έκαναν τα παράθυρα των Εθνικών ομάδων...Πολύ κακό ρε παιδί μου. Από το 2017 που ξεκίνησαν πολλές χώρες γέμισαν τα γήπεδά τους, παίκτες που δεν έπαιζαν ποτέ στις Εθνικές έπαιξαν και οι καριέρες τους ανέβηκαν, ξαναβλέπαμε την Εθνική μας πολύ πιο συχνά (όσοι αγαπούνε το μπάσκετ σίγουρα θέλουν να τη βλέπουν), χώρες χωρίς σημαντική μπασκετική ανάπτυξη πήραν ώθηση για να συνεχίσουν και να ανέβουν. Τελικά έκαναν "κακό" στο μπάσκετ...
Από την άλλη συναντάμε μια άποψη κυνική, ψυχρή έως και ελιτίστικη για το μπάσκετ. Ωραία κοινωνική άποψη περί προόδου...Εκτός κι αν ανήκουν αυτοί που την εκφράζουν σε κάποια κοινωνική ελίτ των μεγάλων πόλεων και των υψηλών IQ που εμείς οι παρείσακτοι δεν μπορούμε νοητικά να πλησιάσουμε...Μια κλειστή αντίληψη για τον αθλητισμό. Μια αντίληψη ότι μόνο οι ελίτ πρέπει να συμμετέχουν...Από πότε γίναμε στην Ελλάδα ελιτιστές στο μπάσκετ; Μάλλον μας έκαναν κακομαθημένους οι επιτυχίες της Εθνικής και των συλλόγων και έτσι νομίσαμε πως τα μάθαμε όλα...Ξεχνάμε πως ξεκινήσαμε. Το 1987 η Α1 δεν είχε ούτε έναν ξένο. Οι Ελληνικοί σύλλογοι δεν κατακτούσαν τον έναν τίτλο μετά τον άλλον. Μήπως πρέπει να γυρίσουμε πίσω μπας και συνέλθουμε λίγο;
Μου μοιάζει η ιστορία στην Ελλάδα με τη δεκαετία του '90 στο μπάσκετ. Μέσα στον πυρετό των πολλών χρημάτων που ήρθαν στο Ελληνικό μπάσκετ εξαιτίας των επιτυχιών της Εθνικής, φροντίσαμε να εξαφανίσουμε το ελληνικό στοιχείο στην Α1 με ξένους, Ελληνοποιημένους και κοινοτικούς. Οι Έλληνες παίκτες που έφεραν τις επιτυχίες και κατ' επέκταση το χρήμα ήταν τα πρώτα θύματα της δήθεν μοντέρνας εκδοχής...
Κάτι τέτοιο μου μοιάζει η σημερινή κατάσταση. Οι πολλές επιτυχίες και η υπερβολική γνώση του αθλήματος (ναι υπερβολική) μας έχει κάνει ελιτιστές (πρώτα το κέρδος), οπαδούς της νίκης (καλομαθημένοι οπαδοί και ΜΜΕ) και συνεχώς αναλυτές των πάντων σε σημείο να μη χαιρόμαστε έναν καλό αγώνα.
Συνέλθετε...Είναι επίκαιρο όσο ποτέ να ξαναχαρούμε το άθλημα και να σταματήσουμε όλα να τα βάζουμε στο βωμό του αποτελέσματος ή του κέρδους. Οι επιτυχίες θα έρθουν ξανά, όταν συνέλθουμε όλοι.
Αλλά πρώτα ας χαιρόμαστε το άθλημα. Και το άθλημα είναι ωραίο όταν όλοι έχουν ευκαιρίες. Όλοι μπορούν να ζούνε το όνειρο. Τα όνειρα δεν μπαίνουν σε καλούπια, σε συμβόλαια. Τα όνειρα παικτών, συλλόγων, εθνικών ομάδων κλπ. Όσοι πρεσβεύουν το αντίθετο, θα έχουν τους δικούς τους λόγους...Ποιος ξέρει...