Γράφει ο Takis
Με το που ανακοινώθηκε η 22άδα της Εθνικής που επέλεξε ο Δημήτρης Ιτούδης άρχισαν τα σχόλια. Βέβαια, τα σχόλια άρχισαν πολύ νωρίτερα όταν μαθεύτηκε ότι Σλούκας και Καλάθης θα λείπουν, μαζί με τις αμφιβολίες για Γιάννη.
Για να βάλουμε τα πράγματα στη σειρά, να πούμε πως οι Έλληνες φίλαθλοι που σχολιάζουν τα της Εθνικής χωρίζονται στις εξής κατηγορίες:
1.Σ' αυτούς που δεν ασχολούνται καθόλου όλο το χρόνο αλλά μόνο λίγες μέρες με την Εθνική. Απ' αυτούς υπάρχει η πιθανότητα να ακούσεις διάφορα...τούβλα τύπου "γιατί δεν κάλεσε τον Πρίντεζη";
2.Σ' αυτούς που ασχολούνται με το μπάσκετ αλλά με την Εθνική ασχολούνται 1 μήνα το χρόνο (ούτε καν με τους αγώνες των παραθύρων) αλλά μόνο για να γκρινιάξουν γενικά. Είναι οι γνωστοί που έχουν προσβληθεί από τον οπαδισμό και τα βλέπουν κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, μαύρα...Πάντως όχι γαλανόλευκα
3.Είναι αυτοί που επιμένουν να κάνουν προβλέψεις παρότι εδώ και χρόνια δεν έχουν πετύχει ούτε...βράχο στα 5 μέτρα. Εκεί αυτοί επιμένουν...
Ο ψυχισμός του Έλληνα φιλαθλοπαδού είναι περίεργος. Νοιώθει ασφαλής όταν η ομάδα που τον ενδιαφέρει (τρόπος του λέγειν γιατί λίγοι αγαπάνε πλέον την Εθνική) έχει 12 σταρ και μόνο τότε μπορεί να κάνει προβλέψεις θετικές.
Όλα αυτά τα χρόνια οι Έλληνες φιλαθλοπαδοί στη πλειοψηφία τους δεν παρακολουθούν τα τουρνουά FIBA. Απλά τα κοιτάνε. Γιατί εάν τα παρακολουθούσανε, θα μαθαίνανε, θα άλλαζαν τη λογική που βλέπουν τα πράγματα. Πάμε να δούμε τι εννοούμε:
1.Οι Έλληνες τώρα δεν έχουν εμπιστοσύνη στους νέους Έλληνες παίκτες, γι' αυτό τα βλέπουν όλα μαύρα για την Εθνική φέτος. Πότε όμως είχαν εμπιστοσύνη στα νέα παιδιά της Εθνικής; ΠΟΤΕ. Ούτε οι φίλαθλοι ούτε τα ΜΜΕ. Έψαξα αρκετά στο υλικό που υπάρχει και διάβασα με ενδιαφέρον πως και το 1985 όταν ο Κώστας Πολίτης έκανε ανανέωση στην Εθνική, αντιμετωπιζόταν με απαξίωση αλλά και το 2004-05 (εδώ τα θυμόμαστε όλοι) ο Γιαννάκης όταν έβγαλε εκτός Εθνικής τους Σιγάλα, Ρεντζιά, Οικονόμου, Παπανικολάου, Χατζή, Αλβέρτη, δεν είχε καλέσει τον Νέστορα Κόμματο. Μαύρες προβλέψεις τότε. Όσοι σας παριστάνουν τους έξυπνους τώρα, έκριναν με απαξιωτικά σχόλια τον Γιαννάκη που εμπιστευόταν 22χρονους στα γκαρντ (Ζήση, Σπανούλη, Διαμαντίδη) και μάλιστα τον Σπανούλη τον έφερε από την ομάδα του το Μαρούσι. Είχαν χαρακτηρίσει τον Παπαλουκά λούζερ. Είχαν κατηγορήσει τον Γιαννάκη που έφερε τους άπειρους και άγουρους Βασιλόπουλο και Μπουρούση στην Εθνική. Τώρα για όλους αυτούς σας μιλάνε με δέος και συγκρίνουν τα νέα παιδιά τα σημερινά με απαξίωση. Ξεχνάνε πως μιλούσαν στο ξεκίνημά τους στην Εθνική για τους Διαμαντίδη (άσουτος), Σπανούλη (παίζει με μέσο λόγω Γιαννάκη), Ζήση (άπειρος), Παπαλουκά (ο λούζερ που χάνει βολές).
2.Κοινότυπο: Χωρίς Καλάθη, Σλούκα και Γιάννη δεν πάμε πουθενά. Φυσικό είναι. Μιλάμε για μια γενιά φιλάθλων που έχει μεγαλώσει με ελιτισμό λόγω της Ευρωλίγκα, που θέλει 8 ξένους στο σύλλογο για να νοιώσει ασφαλής. Για μια γενιά που δεν εκτιμά τον Έλληνα καλαθοσφαιριστή. Για μια γενιά που αναρωτιέται γιατί ο Ρογκαβόπουλος και ο Τσαλμπούρης επέλεξαν να παίξουν στο Ισπανικό πρωτάθλημα. Μιλάμε για μια γενιά που μετά το Ελλάδα-Σερβία τον Φλεβάρη με τους Μωραϊτη, Ρογκαβόπουλο να κάνουν σούπερ παιχνίδι, τον Χατζηδάκη να νικά στα ίσα τον πολυδιαφημισμένο Μιλουτίνοφ, το μόνο που διάβαζες είναι "Πρόεδρε πάρε τον Μωραϊτη ή τον Ρογκαβόπουλο στην ομάδα ". Όλα στο βωμό του οπαδισμού. Καμιά χαρά για την Εθνική. Μόνο που ο Σλούκας κι ο Καλάθης δεν θα παίζουν μέχρι τα 37. Ήρθε η ώρα των νέων παιδιών. Όταν όμως έρχεται αυτή η ώρα, κανείς δεν εμπιστεύεται τα νέα παιδιά. Όλοι θέλουν τους παλιούς. Έτσι. Από ανασφάλεια.
3.Αυτό που δε λένε να καταλάβουν όλοι, φίλαθλοι και ΜΜΕ, είναι πως δεν υπάρχει λογική στα τουρνουά της FIBA των 2 εβδομάδων. Αν όλα λειτουργούσαν βάσει λογικής, τότε η Πολωνία δεν θα έπρεπε να βγει 4η αφού δεν έχει παίκτες-αστέρια, η Τσεχία δεν θα έπρεπε να διακρίνεται τα τελευταία χρόνια μόνο με 2 παίκτες επιπέδου, η Γερμανία του Γκόρντον Χέρμπερτ (θυμάστε) δεν θα έπρεπε να φτάσει ούτε καν στους 8. Και να μη θυμηθούμε τον καταποντισμό ομάδων αστεράτων όπως η Σερβία και ο Καναδάς (που έχασε το Προολυμπιακό μέσα στην έδρα του). Πότε λοιπόν θα καταλάβετε πως η διάκριση στα FIBA tournaments είναι θέμα φρεσκάδας, καλού μομέντουμ, ευστοχίας και πλέον (δυστυχώς) καλής επιλογής νατουραλιζέ; Ο Μπράουν οδήγησε την Ισπανία στο χρυσό έχοντας διαβατήριο ενός μήνα και κάτι και με την Ισπανία να διχάζεται στα δύο αλλά στο τέλος όλοι τσιμουδιά. Ο Σλότερ οδήγησε την Πολωνία στην 4η θέση. Αν δεν υπήρχε ο Ράντολφ το 2017, η Σλοβενία θα διακρινόταν μεν, αλλά δεν θα έπαιρνε το χρυσό δε.
Δυστυχώς ο εγωισμός πολλών είναι τέτοιος που δε διδάσκονται τίποτα και θα συνεχίσουν τα υπερφίαλα προγνωστικά τους τύπου 2015 "Πάμε για το χρυσό" ή τύπου 2023 "μαύρα τα πράγματα"...
Και να σας τονίσω ξανά πως πιο κοντά σε διάκριση φτάσαμε το 2017 κόντρα στη Ρωσία όταν χάσαμε για λεπτομέρειες την 4άδα. Παίζαμε χωρίς τον Γιάννη, με προπονητή τον Κώστα Μίσσα (θυμάστε τι σίριαλ είχε γίνει το θέμα προπονητή και τι σχολιανά ακούστηκαν), με κακό κλίμα όπως μάθαμε από τα ΜΜΕ. Βλέπετε λογική; Η Εθνική τελικά τις πιο πολλές διακρίσεις τις πέτυχε όταν είχε μουρμούρα, φασαρία, ιστορίες, αμφισβήτηση κλπ. (βλέπε 1990, 1994, 2005, 2009). Αφήστε λοιπόν τα προγνωστικά στην άκρη.
ΥΓ. Στα προγνωστικά για τα παράθυρα, κάθε χρόνο ακούγαμε τα ίδια. Κάθε χρόνο οι "δεν κάνουν" της Α1 δίνουν προκρίσεις στην Εθνική.