Γράφει ο Takis87
Κείμενο μεταξύ δακρύων και χαράς. Κείμενο που δεν έχει σειρά. Όπως μου έρχεται τα γράφω. Τέτοια εποχή άλλες χρονιές γράφαμε κείμενα προβληματισμού. Ήρθε η ώρα μας. Και φέτος - ξεκίνησε από πέρυσι στους Ολυμπιακούς Αγώνες - τα παιδιά κι ο Βασίλης μας έδωσαν αυτή τη δυνατότητα. Να γράφουμε κείμενα χωρίς λογική, χωρίς σειρά, χωρίς δομή. Τέτοια κείμενα να γράφουμε θέλουμε.
Το ταξίδι ξεκίνησε πριν 1,5 μήνα. Όταν μαζεύτηκαν τα παιδιά για την προετοιμασία. Εμείς είχαμε δει από πέρυσι στο Προολυμπιακό και στην Ολυμπιάδα πράγματα που παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις αρκετών εμάς μας έφερναν αισιοδοξία. Ο Βασίλης έχει βάλει αρχές στο παιχνίδι. Έχει βάλει αρχές στην Εθνική ομάδα. Κι αυτές οι αρχές κράτησαν την Εθνική ψηλά έως το τέλος.
Κάθε χρόνο ταξιδεύουμε να δούμε την Εθνική ομάδα. Φέτος πήγαμε στο Ακρόπολις με μια άλλη νοοτροπία. Ήξερα πως ο Βασίλης δουλεύει σωστά. Δεν με ένοιαζαν τα αποτελέσματα στα φιλικά. Μόνο υγεία να είχαν οι παίκτες. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.
Το Ελληνικό μπάσκετ πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτή τη μεγάλη επιτυχία. Να χτίσει πάνω σ' αυτή. Να μάθει από τη νοοτροπία νικητή του Βασίλη Σπανούλη, του Νίκου Ζήση, του Δήμου Ντικούδη και των 3 σωματοφυλάκων εκεί δίπλα στις γραμμές του γηπέδου. Του Θοδωρή Παπαλουκά που ήταν έτοιμος να μπει να παίξει άμυνα, του Δημήτρη Διαμαντίδη και του Κώστα Τσαρτσαρή.
Πιο πολύ να διδαχθεί από τα λόγια στο τέλος του Βασίλη, του αρχηγού Κώστα Παπανικολάου, του Κώστα Σλούκα, του Γιάννη. Όλοι τους με σπουδαίες διασυλλογικές επιτυχίες, με πρωταθλήματα NBA, Ευρωλίγκες κλπ. Κι όμως αυτό το μετάλλιο τους έφερε τη συγκίνηση. Αυτό το μετάλλιο είναι το μεγάλο επίτευγμα.
Το Ελληνικό μπάσκετ πρέπει να δουλέψει για το μέλλον του. Για τις ευκαιρίες στα νέα παιδιά. Για την επόμενη μέρα στην υπέροχη Επίσημη Αγαπημένη. Αυτό το μετάλλιο να δώσει κίνητρο, φιλοδοξία στα νέα παιδιά και ωριμότητα σε όλους ώστε να διασφαλιστεί το μέλλον του Ελληνικού μπάσκετ.
Ένα τελευταίο στα δύο παιδιά που από το 2011 μαζί πορεύονται στην Εθνική ομάδα. Κώστας Παπανικολάου και Κώστας Σλούκας. Μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ. Και σας περιμένουμε. Δε θέλουμε να σταματήσετε. Αλλά και να το αποφασίσετε κάποια στιγμή, πάλι κοντά σας θα είμαστε.