Η αποψάρα για τον Έλληνα φίλαθλο-οπαδό είναι το οξυγόνο του. Πιο πολύ και από την πορεία της ομάδας του. Αν κάποιος διαφωνεί με τον προπονητή του, προτιμά να αποτύχει η ομάδα για να δικαιωθεί ο ίδιος παρά να πετύχει ο προπονητής και να γίνει ρεζίλι ο ίδιος. Παράκρουση δηλαδή...Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν άτομα στο διαδίκτυο που κάτι οι ακόλουθοι κάτι οι δήθεν αποκλειστικότητες έχουν τη φήμη ινστρούκτορα και καθηγητή...Και πολλοί τους ακολουθούν και ό,τι γράφουν είναι γι' αυτούς ευαγγέλιο. Εδώ είναι το πρόβλημα...Κάποτε είχαμε την αγάπη για την οπαδική μας παρέα πιο πολύ και από το Σύλλογο. Τώρα η αγάπη για την αποψάρά μας και τον εγωισμό μας είναι πιο πάνω από το Σύλλογο. Και τέλος η αρρώστια της εποχής...Την ώρα του αγώνα αντί να αφοσιωθούν στο παιχνίδι κάνουν διαγωνισμό ποιος θα γράψει πιο γρήγορα, πιο πολλά και τελικά πιο πολλές μπαρούφες...Ασθένεια ολκής. Αυτό το κακό έγινε με τα social media. Ο κανένας έγινε...κάποιος. Και μπορεί να κρίνει ως καθηγητής προπονητικής και αθλητισμού τον κάθε προπονητή, παίκτη και έτσι να καταργείται η λογική...